Metamorfose, Episode 12 t.e.m. 13

Metamorfos∃ Episode 12

“De nacht is bijna voorbij, Madelief!” riep Jean, “het ochtendlicht komt aan de horizon!”

“Dan moesten we Carmen al gevonden hebben,” antwoordde Madelief kort, terwijl ze de dolk onhandig in haar mouw wegmoffelde. Dat ze daarbij ze een lichte schram opliep liet ze niet merken.

“We zijn voor de zoveelste keer op een zijspoor geraakt,” vervolgde ze, “en Baron La Croix hebben we ook nog niet gezi...”

WHAPP! Een luik sloeg dicht voor een raam – WHAMM! BLAM!!, de andere luiken sloegen nu ook potdicht! KrRrR-KlunK! Het zolderluik klapte vanzelf toe en van het verschot sprongen Jean en Madelief in elkaars armen.

Ze waren ingesloten. De duisternis was totaal.
In de verte hoorden ze een grinnikend, onwerelds lachen.

“Na al die jaren wordt het tijd dat we dit spel winnen”, fluisterde Jean muisstil in Madeliefs oor. Ze schrok toen ze besefte dat hij in het ijle begon op te gaan, een geest begon te worden. Ze bleef Jean wantrouwen, zelfs toen hij zei: “Ik heb niet veel tijd meer, we moeten iets doen dan we nog nooit gedaan hebben.”

Madelief twijfelde tussen twee radicale keuzes. Als de zon boven de horizon kwam, zou het spel voorbij, en verloren zijn. Er moest beslist worden.

Optie 1: We dagen Baron La Croix uit, het is tijd voor confrontatie!
Optie 2: We roepen Carmen op, het is tijd voor verzoening!

-.-.-
Welke optie kiezen jullie? Schrijf jouw voorkeur in een comment, of 'like' een van mijn opties in de comments. De optie met meeste voorkeurstemmen zal het vervolg van het verhaal worden. Iedereen kan meedoen, have fun! En de finale komt nu héél dichtbij!


Metamorfos∃ Episode 13: eindspel.

Jean schemerde als een schim maar Madelief zag nog een sprankel in zijn ogen. Ze zette zich schrap en riep in de duisternis: “Genoeg, Baron La Croix! Het is tijd, ik daag je uit!”

Het bleef nagelbijtend lang stil. Dan: voetstappen. Krakend ging een deur open en tegen het schaarse ochtendlicht stak het silhouet van de Baron donker af.

Hij was er. De stilte zinderde, het stof dwarrelde.

“Daag je me uit, lieve Madelief?” Baron La Croix grijnsde. “Al dertig jaar geef ik jullie de kans het raadsel op te lossen. Keer op keer zie ik jullie door de keuzes die je maakt in het verhaal verdwalen. Jullie falen en verdwijnen één voor één. En in het ochtendgloren word je wakker in je gewone leventje en ben je dit... allemaal opnieuw vergeten. Tot het volgende jaar. Maar de dag dat jullie voorgoed blijven komt dichter.”

“Niet zo snel, La Croix,” snauwde Madelief, “Het contract dat we hadden was niet van tel. Je hebt ons er ingeluisd. We zijn gekomen voor Carmen en gaan niet zonder haar weg.”

“Oh, maar Carmen is hier.” Onder zijn vleermuisvleugels stond de frêle geest van Carmen. “Kijk, de zon komt aan de horizon. Het is weer voorbij.” Hij draaide zich om. “Tot volgend jaar, lieve Madelief.”

De zolderkamer begon ijl, etherisch te trillen. In die allerlaatste seconden deed Madelief iets dat ze nog nooit had gedaan. Ze stapte op de Baron af. In gedachten overliep ze alles wat ze in deze Metamorfose had meegemaakt:

Een dreigende figuur in de mist... Een kasteel dat een ruïne was... Een binnenplein met een oehoe... Peters sleutel... Het schichtige wezen... De schim die vroeg om het bureau te herstellen... De gevangen wezens... De studeerkamer... Het dossier van Carmen... De huilende wind... De trap naar de zolder... De dolk... De Baron...

Had ze aanwijzingen gemist? Sporen ontdekt? Wat moest ze doen om haar, om hen allemaal te redden? De zon trilde aan de horizon, Ze maakte haar laatste keuze:

Optie 1: Clemenzia! Madelief trekt zich niets van de Baron aan en vraagt vergiffenis aan Carmen!
Optie 2: Moord! Madelief stoot de dolk in de rug van de Baron!
Optie 3: Doorgestoken kaart! Madelief ontmaskert Jean, de handlanger van de Baron, en vertelt dat ze hun spelletje doorheeft!
Optie 4: Opoffering! Madelief stelt voor om vrijwillig te blijven zodat de anderen, ook Carmen, vrij zouden zijn!
Optie 5: Revolutie! Madelief roept alle geesten, schimmen en wezens op om in opstand te komen!

Vijf opties voor de ultieme finale! Elke optie leidt naar een ander einde van Metamorfose. Hoe elke optie afloopt ligt nu al op voorhand vast. Sommige opties lopen fout af, maar (ten minste) één van de opties leidt naar de ultieme overwinning op Baron La Croix! Maar welke? De optie die meeste voorkeurstemmen krijgt bepaalt het einde van deze Metamorfose. Veel succes, ik ben benieuwd!

Metamorfose, episodes 7 t.e.m. 11

Metamorfose is een interactief verhaal, gebaseerd op mijn schilderijen, dat momenteel op Facebook gespeeld wordt. Hier kan je het verhaal lezen met de keuzes die gemaakt zijn. Om mee te spelen kan je op facebook zoeken naar 'Schilderkunst Maarten Wydooghe' en de nieuwe episodes lezen en keuzes maken.


Metamorfos∃, Episod∃ 7

>>De beslissing was unaniem: 14 stemmen om naar links te gaan helpen, en geen enkele om naar rechts het eigen vel te gaan redden, super!<<

Er was geen haar op Jeans kalende hoofd dat er ook maar aan dacht om de boel te belazeren. Hij draaide zich om naar de anderen en zei: “We moeten ze helpen, we moeten het proberen!”

Hij zag Diederik ietwat wazig, maar besteedde er geen aandacht aan. Peter vroeg: “Wie moeten we helpen?” onzeker of hij de plot had gemist.

“De schimmen en de wezens die we tegenkomen,” antwoordde Jean, “ze zijn de gevangenen van...” Hij aarzelde en sprak eindelijk de naam uit die al de hele tijd op ieders lippen lag: “La Croix. En als wij ze niet redden, dan worden we net zoals hen: schimmen... Wezens... Eeuwig gevangen in zijn spel.”

Diederik was al een tijdje aan het schemeren als een schim, maar stak zich weg terwijl ze schoorvoetend door de smalle gang schreden. Jean opende links de deur naar de studeerkamer.

“Stop.” Diederiks stem klonk trillend en onzeker. “Ik kan niet meer.”

De drie anderen draaiden zich om en zagen Diederik tussen iets en het niets schemeren.

“Dus zo gebeurt het.” Madelief probeerde zich sterk te houden, maar een traan rolde over haar wang. “Hou vol, Diederik, we vinden een manier om jou, en iedereen hier te redden.”

“Het gaat jullie lukken,” Diederik legde z'n schimmige hand nog liefdevol op Madeliefs hoogzwangere buik en verdween geruisloos in de schemerige duisternis.

De drie gingen verslagen de studeerkamer binnen. “Het is nu alles of niets,” sprak Jean. Peter voelde zich wat wazig worden.

Optie 1: “We moeten snel handelen,” sprak hij, “daar is de kluis!”

Optie 2: “We moeten rustig blijven,” kalmeerde Jean hem, “als we rondkijken vinden we misschien nog iets dat ons kan helpen.”

Madelief dacht dat ze de stem van Diederik nog in haar oor hoorde fluisteren... “Clemenzia...”

Metamorfos∃, Episod∃ 8



>>In tegenstelling to vorige keer was het deze keer héél spannend om te zien waar het verhaal naartoe zou gaan, maar uiteindelijk werd het duidelijk:<<

“Rustig blijven,” zei Jean, “als we rondkijken vinden we wel iets dat ons kan helpen.” Madelief ging stilzwijgend akkoord.
Nu begon ook Peter tussen werkelijkheid en droom te schemeren en hij klampte haar zo goed hij nog kon vast: “Haast jullie... Ik heb niet lang meer. Ik wil niet eindigen als Diederik!”
“Hou vol, broer,” sprak Madelief Peter moed in. Ze bleef denken aan Diederiks laatste woord: 'Clemenzia'. Waar had ze dat laatst gehoord?

Ze probeerde zich te herinneren waar ze was voor ze met haar broer, haar lief en haar baas in deze nachtmerrie terecht was gekomen. Het lukte niet, het beeld, de herinnering bleef haar ontsnappen. Ze kreeg kiekevel en op een of andere manier wist ze dat Baron la Croix nu akelig dichtbij was.

“Hier,” riep Jean. Zijn vingers overliepen talloze dossiers in een archiefkast en hij haalde er een uit: “Clemenzia, 8 augustus 1988”. Daarin zaten vijf aparte mappen, getiteld 'Peter', 'Jean', 'Madelief', 'Diederik' en 'Carmen'.
"Carmen..." stamelde Peter, "... ik was haar bijna vergeten..."
“Geen tijd om alles te lezen,” onderbrak Madelief hem kort. “Welk dossier gaan we lezen?”

- - -

Uitzonderlijk meer dan twee opties deze keer: wiens dossier willen jullie lezen? Dat van Peter, Jean, Madelief, Diederik of Carmen? Laat het weten in de comments, of geef een vind-ik-leuk aan de optie die ik voorstel. Elke manier is goed. Het personage dat de meeste voorkeurstemmen krijgt zal zijn/haar geheimen in de volgende episode prijsgeven!


Metamorfos∃, Episode 9

“Carmen!” besloten Peter, Jean en Madelief eensgezind. En ze lazen wat de gevreesde Baron La Croix over hun vergeten vriendin had geschreven:

Dossier Carmen V., 8 augustus 1988. Bossen van Vlaanderen.
Verwante dossiers: Madelief V., Peter V., Diederik F., Jean Q.

Mijn geesten brachten me om 17u26 op het spoor van vijf verdwaalde jongeren. Ik zag hoe ze na een ruzie uit elkaar gingen. Vier trokken domweg dieper het ondoordringbare bos in, de vijfde, Carmen, vervolgde alleen haar eigen weg.
Ik benaderde de vier en gaf ze de keuze: ik zou ze naar de bewoonde wereld terugbrengen, in ruil voor Carmen, die in mijn kasteel een schim zou worden. Ik zou hun geheugen wissen, zodat ze zich Carmen nooit zouden herinneren.

Mochten ze toch iets onthouden en er met iemand over praten, dan beleven ze elk jaar, op 8 augustus, een horrornacht op mijn domein, en spelen ze het spel 'Zoek Carmen, de Verlorene'.

Ze gingen akkoord. Carmen verblijft sindsdien als schim in mijn kasteel (meestal in de stille, afgezonderde vleugel, de 'Clemenzia').
BL X

Update 1989: Diederik F. kon niet zwijgen, wat ik al vermoedde. Ze komen dus terug. Het zal ze ooit zuur opbreken, dan blijven ze alle vier voorgoed. Mooi.

Update 2019: Tijdens hun jaarlijkse bezoek heeft Peter C. een sleutel bemachtigd. Ik begrijp niet hoe. Zouden ze beseffen hoe het spel gespeeld wordt? Het doet er niet toe. Straks zijn ze van mij. Eindelijk.
BL X

“Dus we komen hier al 30 jaar, op zoek naar Carmen?” sprak Jean vol ongeloof.
“Inderdaad, en nadien herinneren we het ons niet,” antwoordde Madelief.
“Er moet een manier zijn om te winnen, Carmen terug te halen, en samen met haar alle geesten,” sprak Peter. “Maar blijkbaar hebben we het al zoveel geprobeerd.”

Uit het niets vloog het raam van de studeerkamer door een plotse, harde windstoot open, het glas ervan in duizenden scherven brekend. De wind gierde door de kamer en slingerde alles wat los zat in het rond.

“We moeten hier weg,” riep Jean boven de huilende wind, “nu!”

Madelief wees naar een trapje achteraan de kamer die in een onbekende traphal uitkwam.
Clemenzia: de stille, afgezonderde vleugel, dacht Madelief, zou die boven of beneden zijn?

Wat in de kluis zat, zouden ze nooit te weten komen. Toch deze keer niet.
Waar zou de stille, afgezonderde vleugel van het kasteel zijn?

Optie 1:nog een verdieping omhoog, of optie 2: terug naar beneden? Kies een optie door een van de comments te liken, of door zelf iets te schrijven! De optie met de meeste voorkeurstemmen vervolgt het verhaal!

Metamorfos∃ Episode 10

Het eindspel was ingezet, voelden Jean, Madelief, en Peter instinctief aan. Zonder discussie gingen ze naar boven: op zoek naar hun verloren vriendin Carmen, in de stille vleugel 'Clemenzia'. De dreigende en huilende stormwind doofde uit, ze waren veilig. Voorlopig.

De weg omhoog leek eindeloos. Ze konden onmogelijk zeggen hoeveel trappen ze hadden gedaan toen Peter, trillend en schemerend stopte: “Ik... ik kan niet meer. Ik denk dat ik hier vorige keer ook opgegeven heb.”
“Deze keer gaan we het halen, broertje,” fluisterde Madelief in zijn oor, “we zijn zo dicht.”

“Vertrouw hem niet...” fluisterde Peter terug, “Jean... vertrouw hem niet.” en voor hij in de schemer oploste stak hij iets in haar handen.

“Madelief,” riep Jean, “de trap stopt hier! Er gaat een steile ladder naar de zolders, maar ik denk dat we best op deze verdieping blijven, het is hier ook warmer. He, waar is Peter?”
“Hij is een geest geworden,” antwoordde ze in tranen, “voor de zoveelste keer.”
“Het is nu jij en ik. Wat gaan we doen?” vroeg Jean kil en beredeneerd. "We moeten ons haasten, straks ondergaan jij of ik hetzelfde lot. Misschien wel voorgoed." Zijn ogen zochten een uitweg, zijn stem trilde.

Optie 1: Ik vertrouw Jean niet meer, dacht Madelief en zei: “We moeten op de zolders zoeken. Daar is Carmen, daar is Clemenzia.”

Optie 2: Jean heeft het altijd goed bedoeld, dacht Madelief en zei: “Goed, we blijven op deze warme verdieping, hier gaan we Carmen vinden.”

Madelief bekeek haastig wat ze van Peter gekregen had. Het was een vlijmscherpe dolk. Ze stak hem snel weg.

Tijd om te kiezen, waar gaan we naartoe?

Metamorfos∃ Episode 11

Ik vertrouw Jean niet meer, dacht Madelief en zei: “Naar de zolder. Daar is Carmen, daar is Clemenzia.”

“Goed,” zei Jean kordaat, “ik volg je.”

“Neen, ga jij maar eerst,” antwoordde ze gespannen.

“Ok, zolang je maar geen mes in m'n rug steekt,” grapte Jean.

“Waarom zeg je dat?”

“Weet ik niet, het kwam zomaar in me op. Precies een déjà-vû.” Jean ging de steile zoldertrap omhoog, gevolgd door Madelief.

“Laat m'n ogen even aan het duister wennen,” fluisterde hij toen ze boven kwamen.

Madelief trok de dolk geruisloos uit haar mouw.

Jean stapte behoedzaam over de krakende vloer.

Zij streelde het vlijmscherpe lemmet tussen haar vingers.

Hij snoof de geur van wak hout en rottend... Ja, rottend wat, precies?

Zij omklemde het lemmet maar aarzelde.

Hij zag iets blinken in het duister en twijfelde.

Voor hem stond een levensgrote spiegel. In die spiegel weerkaatste het licht van...

Optie 1: In de spiegel weerkaatste het licht van de dolk van Madelief.

Optie 2: In die spiegel weerkaatste het eerste ochtendlicht van buiten.

--

Tijd om te kiezen! Je kiest door een comment te geven of een van de opties in de comments leuk te vinden. Metamorfos∃ nadert de finale :) Ik vind het bijzonder spannend! Hopelijk jullie ook?

Metamorfose, episodes 1 t.e.m. 6

Metamorfos∃

Metamorfos∃, Episod∃ 1

"Begint 't hier of eindigt 't hier?" vroeg Jean, zomaar, uit het niets.
"Eh?" mompelde Peter, plots wakker geschoten.
"'t Is. Niet. Helemaal. Duidelijk, tis... Nogal duister." Zoals altijd zocht Madelief naar haar woorden.
"Jullie begrijpen het niet," redeneerde Diederik, de meest filosofische van de vier, "begin of einde, dat is allemaal hetzelfde."
"Wedden van niet?" waagde Peter, en hij begon zelf een beetje in het duister te verdwijnen.

Het bleef stil terwijl ze elkaar aankeken, vervolgens wegkeken en rondkeken wat de opties waren.

"Daar! Ik zie iemand in de mist!" fluisterde Jean overenthousiast, tot hij besefte dat hij misschien beter in paniek zou wegspurten van die dreigende schim...
"Mja, maar misschien sluipen we beter langs de andere kant weg, naar dat kasteel ginder... Ook, geheel toevallig in de mist gehuld," probeerde Diederik als alternatief.

Peter dacht er over na, maar hij was met z'n gedachten nog steeds in de droom waaruit hij wakker was geworden en kon niet beslissen. Madelief kon evenmin uitleggen waar ze naartoe wilde en wachtte vurig op een teken van buitenaf. En dat kwam er. En wel zo:

Wil jij de mysterieuze figuur ontmoeten? Zet dan “optie 1”, of “figuur”, of iets gelijkaardigs in de comments. Of geef een 'vind ik leuk' aan mijn optie 1-comment.

Of ga je liever naar het kasteel? Zet dan “optie 2”, of “kasteel”, of iets gelijkaardigs in de comments. Of geef een 'vind ik leuk' aan mijn optie 2-comment.

Metamorfos∃, Episod∃ 2

“Ik hoor zo'n stemmetje vanbinnen,” doorbrak Madelief de stilte, “en het wil dat we naar dat kasteel gaan...”
“Ik hoor véél van die stemmetjes,” gaf Peter toe. Het viertal vertrok kasteelwaarts en lieten de mysterieuze figuur voor eens, en voor altijd achter.

Het was moeilijk te zeggen of het aan de invallende duisternis of aan de opkomende mist lag, maar hoe dichter ze bij het statige kasteel kwamen, hoe meer het in een door god verlaten, door de wereld vergeten ruïne scheen te veranderden. Jean vloekte inwendig en als hij goed had gekeken, had hij gezien dat Madeliefs lieve gezicht bleker was weggetrokken dan de mist die hen nu omhulde. Peter daarentegen genoot van elke seconde die hij in dit mysterie verbleef en Diederik zag een myriade van mogelijkheden voor zich.

Maar toen ze bij de ingang arriveerden moesten ze een keuze maken.

“Ik stel voor dat we samen blijven en dit kaste... deze bouwval verkennen. Hier is toch niemand en we doen geen kwaad als we langs het binnenplein alles eens bekijken.” Diederik was nieuwsgierig, dat was duidelijk.
“Ja, maar wat als we dan iemand tegenkomen?” vroeg Jean, nagelbijtend en ertefrettend.
“Ik vind dat ook dat we moeten samenblijven, maar we moeten minstens aankloppen. Snel, en symbolisch.” Madelief was vastberadener, maar ook bleker dan ooit.
“Ja, maar wat als er dan iemand opendoet?” opperde Peter.

Het was een patsituatie. Iemand zou moeten kiezen.

Wil je de liever het binnenplein verkennen? Zet dan “optie 1”, of “binnenplein ”, of iets gelijkaardigs in de comments. Of geef een 'vind ik leuk' aan mijn optie 1-comment.

Wil je liever aankloppen? Zet dan “optie 2”, of “aankloppen”, of iets gelijkaardigs in de comments. Of geef een 'vind ik leuk' aan mijn optie 2-comment!

Madelief stapte tot bij de oude, vermolmde poort van het kasteel en toen ze wilde aankloppen hoorde ze achter de houten deur het geluid van voetstappen, traag, maar zeker. Ze slikte onwillekeurig en zei hezig: "Diederik, je hebt gelijk. We zouden beter langs het binnenplein verdergaan. En snel!"

En zo zou het viertal nooit ontdekken wie de poort zou opendoen mocht Madelief aangeklopt hebben.

Metamorfos∃, Episod∃ 3

De sluipweg leidde het viertal naar het in maanlicht badende binnenplein van de ruïne

Terwijl ze in de verte een oehoe hoorden oehoeën nam Diederik het woord: “Jean, Peter, Madelief, ik moet jullie iets bekennen. Het is geen toeval dat we hier zijn. Het is mijn schuld.”
“Hoe bedoel je?” wilde Peter weten. Zijn vingers frutselden nerveus aan het kettinkje dat hij om z'n hals droeg. De blik van Madelief kruiste die van Jean maar ze keek even snel weer weg.

“Het contract met B...” Diederik kreeg de naam niet over zijn lippen en stamelde verder: “... ik kon niet zwijgen. Ik moest het aan iemand vertellen. En dus heb ik het contract gebroken. En... nu zijn we hier, omdat ik niet kon zwijgen. Het spijt me.”

Het bleef kort stil.

Jean vloog Diederik naar de hals: “Ben je gek geworden!? Nu komt hij achter ons aan! Wat gaan we nu doen!?”
“Wat denk je dat we aan het doen zijn,” sprak Madelief, kalmer dan de anderen haar ooit hadden gezien, “we zijn z'n spel aan het spelen. En we gaan er één voor één aan.”

“Dan moet Diederik maar als eerste verdwijnen, hij heeft gesproken,” sprak Jean sissend kil.

Het bleef lang stil.

Er moest een keuze gemaakt worden en Peter sprak snel: “Ofwel laten we Diederik over aan z'n lot, dan hebben wij misschien een kans.

Of we blijven samen, maar dan verbreken we allen het contract en zijn we waarschijnlijk een vogel voor de kat. Wat gaan we doen?”

'Samen uit, samen thuis', hoorde Jean ergens een innerlijke (of was het een uiterlijke?) stem zeggen. Hij slikte zijn trots in en herhaalde zo heldhaftig mogelijk die woorden luidop: “Goed: samen uit, samen thuis, Diederik. Maar dan best zo snel mogelijk naar huis, ok?”

“Dank je, vrienden, ik wist dat jullie me niet zouden laten vallen,” antwoordde Diederik. In de duisternis had niemand gezien dat zijn pupillen groot, en zwarter dan de nacht waren geworden.

“Gaan we links of rechts?” vroegen Peter en Madelief tegelijkertijd.

In de verte kraste een kraai: luid, duidelijk en slechts één maal.
“Ik stel voor dat we naar links gaan,” sprak Diederik hezig.

Madelief was wantrouwig, maar volgde zonder een woord te zeggen.

Metamorfos∃, Episod∃ 4

Eén voor één drongen ze het kasteel binnen: Peter stapte onbezorgd op kop, Jean volgde ongemakkelijk. Diederik hield Madelief in de gaten, Madelief hield Diederik in de gaten. Zij wist dat er iets aan hem veranderd was, maar ze kon niet precies zeggen wat.

Hij wist dat zij iets wist.

Aan de kleine kamertjes en lage plafonds te zien was dit ooit de vleugel van de bedienden geweest. Het viertal stapte langs een lange, lage gang waar maanlicht door minuscule venstertjes naar binnen kroop; de kilte van de nacht overviel hen.

Haast onmerkbaar kroop een bizar beest door een venstertje naar binnen en overviel Peter met kille, versmachtende tentakels: “Kijkss aan..!” siste het wezen, “vier avonturierss op sschattenjacht... Dat wordt sssmullen!”

“Broertje, pas op!” riep Madelief. Instinctief sprong ze vooruit, maar ze geraakte niet langs Jean, Diederik wachtte stil en kil in de duisternis af.

“Watiss dit..?” sliste het beest vol verbazing terwijl het het kettinkje van rond Peter's hals haalde: “deesze avonturier heeft de ssleutel van de Meesster rondsenek! Hoe ben je dààr aangekomen? Vertel, of ik verssmacht je..!”

Optie 1: Speel de vermoorde onschuld: “Dit kettinkje? Uhm, och, hier buiten gevonden, heel toevallig!”

Optie 2: Daag het wezen uit door de waarheid te vertellen: “Ha, die sssleutel heb ik van je Meesster gestolen toen ik ons contract wilde verbreken. Hij moest maar beter opletten!”

Metamorfos∃, Episod∃ 5

Peter sloeg tilt en wist even niet wat hij moest zeggen...

En toen besliste hij om rechttoe, rechtaan zijn gedacht te zeggen: “Ha! Die sssleutel heb ik van je Meesster gestolen toen ik ons contract wilde verbreken. Hij moest maar beter opletten!”

Madelief, Jean en Diederik keken Peter aan: “Heb jij geprobeerd ons contract te verbreken? Wanneer? Waar!?”

Het wezen keek Peter al even verstomd aan: “Heb jij het lef gehad de Meesster uit te dagen? Resspect! Ik szouetniet durven! Met die szleutel kan je de kluisz openen, boven, in sen geheime studeerkamer. Alsz je het durft...”

Het wezen kroop snel en schichtig terug weg door het maanverlichte raam, in zichzelf fluisterend: “Wat een durf, wat een lef... wat een durversz... Ik szou ze moeten h... ,” stierf de stem stil weg.

“Ja,” gaf Peter toe aan de anderen, “ik heb Baron ... Ik heb Hém opgezocht om ons contract te verbreken. Het is me niet gelukt, dat is wel duidelijk: we zijn nog steeds gebonden om achter de schermen voor hem te werken. Maar ik heb de sleutel.”

“Het komt goed, broertje,” sprak Madelief, “Op één of andere manier.” Diederik zweeg, Jean's wenkbrauw trilde onwillekeurig.

Voor hen liep de gang lang rechtdoor, er klonk muziek vanuit de verte.

Rechts klom een krakende trap, stoffig en vol spinnenwebben naar boven. Daar heerste stilte.

Metamorfos∃, Episod∃ 6

Het viertal luisterde verbaasd, verdwaasd naar de onwereldlijke muziek uit de gang voor hen. Jean verbrak de betovering door zijn voet op de trap te zetten: stof van honderden jaren ver stoof op. In Jeans zog volgden Diederik, Madelief en Peter naar boven en zo zouden ze nooit te weten komen wie die enigmatische muziek maakte.

En misschien maar goed ook, want ze hadden andere problemen: Jean was nog maar net boven op de trap toen hij zich omdraaide naar de anderen: “Ik moet ook iets bekennen. Net nadat we de Bibliothecaris voor dood achterlieten, dus vlak voordat Baron La C...”

“Jean, achter je!” onderbrak Madelief hem, “daar komt iemand!”
Jean draaide zich om, de drie anderen doken zich weg.

De contouren van een onbestemde schim tekenden zich af tegen de duisternis van de gang.

Een spookachtige figuur schreed dichter en terwijl ze haast onmerkbaar een papiertje in Jeans heanden stak, sprak ze duidelijk: “Eindelijk! Jij bent toch degene die het bureau van de Meester komt herstellen? Ik wachtte een eeuwigheid op je. De poten zijn vermolmd, de schoven zitten vol houtworm en het blad stinkt naar Porto van voor 1756. Je vindt het bureau in de studeerkamer, op het einde van de gang links.” De schim verdween voor de ogen van Jean in het duister.

Jean keek vluchtig naar het briefje waarop in oude gotische letters: “Help ons, verlos ons!” stond. Hij twijfelde.

Optie 1: “De studeerkamer is op het einde van de gang links,” zei Jean terwijl hij zich omdraaide naar de anderen, “we moeten ze helpen. We moeten het proberen.”

Optie 2: “De studeerkamer is in het begin van de gang rechts, “ zei Jean terwijl hij het briefje verfrommelde, “we moeten hier weg, we moeten het proberen.”

Het verhaal gaat verder op facebook: volg schilderkunst Maarten Wydooghe en kies een optie bij de nieuwe episodes, die komen er 1 à 2 maal per week.

Metamorfose - een beknopte uitleg

De reeks Metamorfose verkent de combinatie tussen schilderijen, verhaal en interactie.

Op facebook post ik wekelijks een schilderij, vergezeld van een korte verhaal. Op het einde van die episode geef ik twee keuzes hoe het verhaal verder kan gaan. Iedereen die m'n pagina volgt kan laten weten welke voorkeur hij/zij heeft over hoe het verhaal verder gaat. Na enkele dagen kijk ik welke optie de meeste voorkeurstemmen heeft, en zo vervolg ik het verhaal: met een nieuw (of toepasselijk bestaand) schilderij en een nieuwe episode in het verhaal. Zo schrijf en schilder ik verder tot er (misschien?) (ooit?) een conclusie komt.

Het genre is niet nieuw en heet 'interactieve fictie': het is gekend in adventure-games, in boeken waarin “jij de held bent” en andere Escape Room-achtige spelletjes waarin je puzzels moet oplossen om de uitgang te vinden. Wat dit hier wél nieuw en uniek maakt is de combinatie tussen schilderijen, verhaal en jullie inbreng!

Wat ook -denk ik- ongezien is, is dat in Metamorfose geen uitwegen gevonden, noch puzzels opgelost hoeven te worden; de keuzes die gemaakt worden zijn niet goed of fout, ze resulteren gewoon in een ander pad binnen het grotere verhaal. Een verhaal dat de mysterieuze speurtocht van vier (schijnbaar) verdwaalde vrienden vertelt: Diederik, Madelief, Jean en Peter. Een verhaal dat, telkens een optie gekozen wordt, ook een stukje van hun geheimen, en hun mysterieuze contract met Baron … prijsgeeft.

Ondertussen zijn we zes episodes ver: het viertal bevond zich eerst op onbekend terrein, nam daarna een sluipweg langs een kasteel, nam vervolgens Diederik in bescherming (ook al was er iets héél verdachts aan hem...), ontmoette binnen een wezen dat Peter's geheime sleutel wilde afpakken, maar hen nu met rust laat, om al dan niet de kluis van Baron … te zoeken. En dat allemaal dankzij jullie keuzes! Waren de keuzes anders gegaan, dan was dit een compleet ander verhaal, met compleet andere schilderijen geworden.

Het is voor mij bijzonder boeiend om zo veel reacties op dit avontuur te krijgen! Om te zien dat de schilderijen en verhalen gesmaakt worden door iedereen die meespeelt maakt m'n enthousiasme alleen maar groter. Ik hoop dat jullie geboeid en 'getikketakt' zijn om te zien en lezen hoe het verdergaat. Want dat kan nog wel eventjes, de plot groeit met elke episode!

Facebook is misschien niet het ideale platform om dit spel te spelen, maar je kunt dit zien als een experiment, een proefondervindelijke onderdompeling in een wereld waarin niets is wat het lijkt. Een metamorfose, en aan iedereen die meespeelt, ook al is het maar eenmalig: merci! Machtig dat je meedoet en je inbreng deelt!

Trouwens, als je vragen hebt over hoe je meespeelt, of suggesties over hoe iets anders of beter kan: laat iets weten! Ik sta open om alles zo makkelijk en duidelijk mogelijk te laten verlopen. Uitgebreide comments op opties geven mij ook mogelijkheden om te gebruiken in volgende episodes, dus schrijf gerust wat in je opkomt, dit heet niet voor niets interactieve fictie!

Wie weet wat er gaat gebeuren bij de volgende keuze?
Wie weet hoe het verhaal gaat verlopen en, uiteindelijk, zal eindigen?
Wie weet!?