Metamorfose, episodes 7 t.e.m. 11

Metamorfose is een interactief verhaal, gebaseerd op mijn schilderijen, dat momenteel op Facebook gespeeld wordt. Hier kan je het verhaal lezen met de keuzes die gemaakt zijn. Om mee te spelen kan je op facebook zoeken naar 'Schilderkunst Maarten Wydooghe' en de nieuwe episodes lezen en keuzes maken.


Metamorfos∃, Episod∃ 7

>>De beslissing was unaniem: 14 stemmen om naar links te gaan helpen, en geen enkele om naar rechts het eigen vel te gaan redden, super!<<

Er was geen haar op Jeans kalende hoofd dat er ook maar aan dacht om de boel te belazeren. Hij draaide zich om naar de anderen en zei: “We moeten ze helpen, we moeten het proberen!”

Hij zag Diederik ietwat wazig, maar besteedde er geen aandacht aan. Peter vroeg: “Wie moeten we helpen?” onzeker of hij de plot had gemist.

“De schimmen en de wezens die we tegenkomen,” antwoordde Jean, “ze zijn de gevangenen van...” Hij aarzelde en sprak eindelijk de naam uit die al de hele tijd op ieders lippen lag: “La Croix. En als wij ze niet redden, dan worden we net zoals hen: schimmen... Wezens... Eeuwig gevangen in zijn spel.”

Diederik was al een tijdje aan het schemeren als een schim, maar stak zich weg terwijl ze schoorvoetend door de smalle gang schreden. Jean opende links de deur naar de studeerkamer.

“Stop.” Diederiks stem klonk trillend en onzeker. “Ik kan niet meer.”

De drie anderen draaiden zich om en zagen Diederik tussen iets en het niets schemeren.

“Dus zo gebeurt het.” Madelief probeerde zich sterk te houden, maar een traan rolde over haar wang. “Hou vol, Diederik, we vinden een manier om jou, en iedereen hier te redden.”

“Het gaat jullie lukken,” Diederik legde z'n schimmige hand nog liefdevol op Madeliefs hoogzwangere buik en verdween geruisloos in de schemerige duisternis.

De drie gingen verslagen de studeerkamer binnen. “Het is nu alles of niets,” sprak Jean. Peter voelde zich wat wazig worden.

Optie 1: “We moeten snel handelen,” sprak hij, “daar is de kluis!”

Optie 2: “We moeten rustig blijven,” kalmeerde Jean hem, “als we rondkijken vinden we misschien nog iets dat ons kan helpen.”

Madelief dacht dat ze de stem van Diederik nog in haar oor hoorde fluisteren... “Clemenzia...”

Metamorfos∃, Episod∃ 8



>>In tegenstelling to vorige keer was het deze keer héél spannend om te zien waar het verhaal naartoe zou gaan, maar uiteindelijk werd het duidelijk:<<

“Rustig blijven,” zei Jean, “als we rondkijken vinden we wel iets dat ons kan helpen.” Madelief ging stilzwijgend akkoord.
Nu begon ook Peter tussen werkelijkheid en droom te schemeren en hij klampte haar zo goed hij nog kon vast: “Haast jullie... Ik heb niet lang meer. Ik wil niet eindigen als Diederik!”
“Hou vol, broer,” sprak Madelief Peter moed in. Ze bleef denken aan Diederiks laatste woord: 'Clemenzia'. Waar had ze dat laatst gehoord?

Ze probeerde zich te herinneren waar ze was voor ze met haar broer, haar lief en haar baas in deze nachtmerrie terecht was gekomen. Het lukte niet, het beeld, de herinnering bleef haar ontsnappen. Ze kreeg kiekevel en op een of andere manier wist ze dat Baron la Croix nu akelig dichtbij was.

“Hier,” riep Jean. Zijn vingers overliepen talloze dossiers in een archiefkast en hij haalde er een uit: “Clemenzia, 8 augustus 1988”. Daarin zaten vijf aparte mappen, getiteld 'Peter', 'Jean', 'Madelief', 'Diederik' en 'Carmen'.
"Carmen..." stamelde Peter, "... ik was haar bijna vergeten..."
“Geen tijd om alles te lezen,” onderbrak Madelief hem kort. “Welk dossier gaan we lezen?”

- - -

Uitzonderlijk meer dan twee opties deze keer: wiens dossier willen jullie lezen? Dat van Peter, Jean, Madelief, Diederik of Carmen? Laat het weten in de comments, of geef een vind-ik-leuk aan de optie die ik voorstel. Elke manier is goed. Het personage dat de meeste voorkeurstemmen krijgt zal zijn/haar geheimen in de volgende episode prijsgeven!


Metamorfos∃, Episode 9

“Carmen!” besloten Peter, Jean en Madelief eensgezind. En ze lazen wat de gevreesde Baron La Croix over hun vergeten vriendin had geschreven:

Dossier Carmen V., 8 augustus 1988. Bossen van Vlaanderen.
Verwante dossiers: Madelief V., Peter V., Diederik F., Jean Q.

Mijn geesten brachten me om 17u26 op het spoor van vijf verdwaalde jongeren. Ik zag hoe ze na een ruzie uit elkaar gingen. Vier trokken domweg dieper het ondoordringbare bos in, de vijfde, Carmen, vervolgde alleen haar eigen weg.
Ik benaderde de vier en gaf ze de keuze: ik zou ze naar de bewoonde wereld terugbrengen, in ruil voor Carmen, die in mijn kasteel een schim zou worden. Ik zou hun geheugen wissen, zodat ze zich Carmen nooit zouden herinneren.

Mochten ze toch iets onthouden en er met iemand over praten, dan beleven ze elk jaar, op 8 augustus, een horrornacht op mijn domein, en spelen ze het spel 'Zoek Carmen, de Verlorene'.

Ze gingen akkoord. Carmen verblijft sindsdien als schim in mijn kasteel (meestal in de stille, afgezonderde vleugel, de 'Clemenzia').
BL X

Update 1989: Diederik F. kon niet zwijgen, wat ik al vermoedde. Ze komen dus terug. Het zal ze ooit zuur opbreken, dan blijven ze alle vier voorgoed. Mooi.

Update 2019: Tijdens hun jaarlijkse bezoek heeft Peter C. een sleutel bemachtigd. Ik begrijp niet hoe. Zouden ze beseffen hoe het spel gespeeld wordt? Het doet er niet toe. Straks zijn ze van mij. Eindelijk.
BL X

“Dus we komen hier al 30 jaar, op zoek naar Carmen?” sprak Jean vol ongeloof.
“Inderdaad, en nadien herinneren we het ons niet,” antwoordde Madelief.
“Er moet een manier zijn om te winnen, Carmen terug te halen, en samen met haar alle geesten,” sprak Peter. “Maar blijkbaar hebben we het al zoveel geprobeerd.”

Uit het niets vloog het raam van de studeerkamer door een plotse, harde windstoot open, het glas ervan in duizenden scherven brekend. De wind gierde door de kamer en slingerde alles wat los zat in het rond.

“We moeten hier weg,” riep Jean boven de huilende wind, “nu!”

Madelief wees naar een trapje achteraan de kamer die in een onbekende traphal uitkwam.
Clemenzia: de stille, afgezonderde vleugel, dacht Madelief, zou die boven of beneden zijn?

Wat in de kluis zat, zouden ze nooit te weten komen. Toch deze keer niet.
Waar zou de stille, afgezonderde vleugel van het kasteel zijn?

Optie 1:nog een verdieping omhoog, of optie 2: terug naar beneden? Kies een optie door een van de comments te liken, of door zelf iets te schrijven! De optie met de meeste voorkeurstemmen vervolgt het verhaal!

Metamorfos∃ Episode 10

Het eindspel was ingezet, voelden Jean, Madelief, en Peter instinctief aan. Zonder discussie gingen ze naar boven: op zoek naar hun verloren vriendin Carmen, in de stille vleugel 'Clemenzia'. De dreigende en huilende stormwind doofde uit, ze waren veilig. Voorlopig.

De weg omhoog leek eindeloos. Ze konden onmogelijk zeggen hoeveel trappen ze hadden gedaan toen Peter, trillend en schemerend stopte: “Ik... ik kan niet meer. Ik denk dat ik hier vorige keer ook opgegeven heb.”
“Deze keer gaan we het halen, broertje,” fluisterde Madelief in zijn oor, “we zijn zo dicht.”

“Vertrouw hem niet...” fluisterde Peter terug, “Jean... vertrouw hem niet.” en voor hij in de schemer oploste stak hij iets in haar handen.

“Madelief,” riep Jean, “de trap stopt hier! Er gaat een steile ladder naar de zolders, maar ik denk dat we best op deze verdieping blijven, het is hier ook warmer. He, waar is Peter?”
“Hij is een geest geworden,” antwoordde ze in tranen, “voor de zoveelste keer.”
“Het is nu jij en ik. Wat gaan we doen?” vroeg Jean kil en beredeneerd. "We moeten ons haasten, straks ondergaan jij of ik hetzelfde lot. Misschien wel voorgoed." Zijn ogen zochten een uitweg, zijn stem trilde.

Optie 1: Ik vertrouw Jean niet meer, dacht Madelief en zei: “We moeten op de zolders zoeken. Daar is Carmen, daar is Clemenzia.”

Optie 2: Jean heeft het altijd goed bedoeld, dacht Madelief en zei: “Goed, we blijven op deze warme verdieping, hier gaan we Carmen vinden.”

Madelief bekeek haastig wat ze van Peter gekregen had. Het was een vlijmscherpe dolk. Ze stak hem snel weg.

Tijd om te kiezen, waar gaan we naartoe?

Metamorfos∃ Episode 11

Ik vertrouw Jean niet meer, dacht Madelief en zei: “Naar de zolder. Daar is Carmen, daar is Clemenzia.”

“Goed,” zei Jean kordaat, “ik volg je.”

“Neen, ga jij maar eerst,” antwoordde ze gespannen.

“Ok, zolang je maar geen mes in m'n rug steekt,” grapte Jean.

“Waarom zeg je dat?”

“Weet ik niet, het kwam zomaar in me op. Precies een déjà-vû.” Jean ging de steile zoldertrap omhoog, gevolgd door Madelief.

“Laat m'n ogen even aan het duister wennen,” fluisterde hij toen ze boven kwamen.

Madelief trok de dolk geruisloos uit haar mouw.

Jean stapte behoedzaam over de krakende vloer.

Zij streelde het vlijmscherpe lemmet tussen haar vingers.

Hij snoof de geur van wak hout en rottend... Ja, rottend wat, precies?

Zij omklemde het lemmet maar aarzelde.

Hij zag iets blinken in het duister en twijfelde.

Voor hem stond een levensgrote spiegel. In die spiegel weerkaatste het licht van...

Optie 1: In de spiegel weerkaatste het licht van de dolk van Madelief.

Optie 2: In die spiegel weerkaatste het eerste ochtendlicht van buiten.

--

Tijd om te kiezen! Je kiest door een comment te geven of een van de opties in de comments leuk te vinden. Metamorfos∃ nadert de finale :) Ik vind het bijzonder spannend! Hopelijk jullie ook?